Cinque Terre (2004)

Video met geluid, 26:16 min

Muziek: Jan Boerman

 

De geluidscompositie ‘De zee’ van de Nederlandse componist Jan Boerman vormde het uitgangspunt voor deze video. De structuur van het muziekstuk dat uit twaalf hoofdstukken bestaat, werd nauwgezet gevolgd in een complexe compositie Rob Johannesma

 

De geluidscompositie ‘De zee’ van de Nederlandse componist Jan Boerman vormde het uitgangspunt voor deze video. De structuur van het muziekstuk dat uit twaalf hoofdstukken bestaat, werd nauwgezet gevolgd in een complexe compositie

van videobeelden. De beelden zijn verdeeld over drie monitoren – een keuze die is voortgekomen uit de ruimtelijkheid die de muziek bezit.  De op en neer stuwende klanken die een bewegingsstructuur vormen, zijn vertaald in een video-installatie die zich door de ruimte verspreid. De bezoekers krijgen een draadloze koptelefoon zodat ze zich vrij door de ruimte kunnen bewegen en de veelheid aan videobeelden tegelijk maar ook los van elkaar kunnen bekijken.

 

De videobeelden zijn opnamen van zwart-wit dia’s (de kleuren in de video ontstaan door fluctuaties in licht die door de videocamera worden vertaald), die zijn gemaakt in een gebied langs de kust in Ligurië

(Italië) dat ‘Cinque Terre’ heet; naar vijf dorpjes die door een wandelroute met elkaar zijn verbonden. Het landschap is onaards: het heeft geen vegetatie,  bestaat alleen uit rots en de zee. De dia’s overlappen elkaar in wisselende samenstelling, waarbinnen geen onderscheid wordt gemaakt tussen boven en onderkant. De horizon die in het beeld te zien is, wordt gevormd door de stapeling van beelden, waarin soms de rotsen op wolken lijken of spiegelingen in een wateroppervlak.  De lichtbron die achter de dia’s werd geplaatst om ze zichtbaar en ‘filmbaar’ te maken, wordt door middel van maskers afwisselend op de dia’s geschenen, waardoor een ogenschijnlijk natuurlijke belichting ontstaat. De opnamen zijn eigenlijk gemaakt in een geconstrueerd ‘minitheater’.

 

In de complexe structuur van beelden heeft Rob Johannesma niet alleen precies de wisselingen in de klanken vertaald, maar eveneens samenstellingen van beelden gekozen, die een veelheid aan interpretaties hebben. In de donkere delen van de videobeelden, waar meerdere lagen van dia’s op elkaar liggen, zijn